piątek, 26 maja 2017

MAMCIU

MAMUSIU



.
Kocham Cię
najbardziej na świecie ...



.
a czego życzę ?
zdrowia , zdrowia, zdrowia !!!




 
To zdjęcie dokładam na życzenie mojej Mamci,
żeby się znalazło w towarzystwie Jej zdjęć.


- Hania, zupełnie jak u nas !
- ano, zupełnie jak u nas ...

Patrzę na zdjęcie i sobie myślę: 
zaraz, zamiast - Broniu, usłyszę - Wituszek ...

*


                          z przyjemnością polecam Malina M *                            
strona liiil  


60 komentarzy:

  1. ja jeszcze dodam,,,długich lat życia...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ooooo - Zosia !!! wszelki duch ...!!!
      Jak się cieszę, że wróciłaś Zosiu :)
      DZIĘKUJEMY - za tutaj i za fb
      :)

      Usuń
  2. Gdy jeszcze czas.
    Gdy jeszcze zdążyliśmy
    naszym Mamom podziękować,
    szczęśliwy to los.

    REQUIEM MOJEJ MAMIE.

    Rynek. Ratusz z zegarem.
    Sklep żydowski ubogi.
    Handel prosty. Wymienny. Masło. Mleko. Śmietana.
    Nafta. Cukier. Zapałki. Kilka groszy do ręki.
    Oszczędzała Mama. Grosz do grosza zbierała
    W świecie groszowym. Z niegroszowymi problemami.
    Cieszyła się Mama porannym słońcem.
    Bezkresnym łanem pszenicy. Miłością gęsi i kaczek.
    Swoim światem groszowym
    Z niegroszowymi problemami.
    Póżny sen. Wczesny świt. Widły. Gnój.
    Letni skwar. Słota. Mróz.
    Sybir w nagrodę.
    Chłopska dola Mamy w świecie groszowym
    Z niegroszowymi problemami.
    Na rozstaju dróg krzyż kamienny biały.
    Jabłoń płonie wiosną.
    Miałem Mamę niegroszową,
    Ale Ona o tym nie wiedziała.

    A. T

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. TO PRZEPIĘKNY , BARDZO PRZEJMUJĄCY WIERSZ ... JEDEN Z PIERWSZYCH, KTÓRE CHCIAŁAM UMIEŚCIĆ NA PANA BLOGU, TYLKO CIĄGLE NIE MOGŁAM ZNALEŹĆ ZDJĘCIA, WYJĄTKOWEGO, TAK, JAK WYJĄTKOWĄ JEST PANA MAMA ... WYJĄTKOWA ... NIEGROSZOWA ..

      Usuń
    2. Pan A.T jest wspomnieniem i nostalgią wszystkich Polaków kresowych. Miałem stamtąd Ojca,to wiem..

      Usuń
  3. Nigdy za póżno,
    Nigdy za mało słów wdzięczności
    I uznania dla Pani Anny ,
    Za Jej Kresową Stronę Wierszową.
    Jej expresje architektoniczne,
    Jej wiersze.
    Jej serce gorejące pamięcią o bliskich.
    Odchodzą w zapomnienie
    Tragiczne losy kresowych pokoleń i nie tylko kresowych.
    Nie łatwo rozpamiętywać przeszłość,
    Zachwycać się dniem dzisiejszym,
    Gdy codzienna walka o byt i przetrwanie,
    Ciężkim brzemieniem dla wielu z nas i naszych bliskich.
    A jednak w sercu zew tamtych pokoleń.
    To wołanie o pamięć.
    Odpowiada Pani Anna na ten zew.
    Dziękuję Pani Anno !

    A. T

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Panie A.T. - są ludzie, jak Pan, którzy potrafią podnieść człowieka na duchu, gdy człowiek tego potrzebuje ...
      życzliwość jest lekiem, plastrem miodu na serce, chłodną dłonią na rozpalonym czole ... życzliwość to piękna cecha osobowości, to dar, którym chojnie nas wszystkich Pan obdziela ...
      DZIĘKUJĘ

      Usuń
    2. Wszyscy jesteście WSPANIALI..

      Usuń
  4. Mamusi -Danusi dużo zdrowia i pogody ducha życzę

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tomciu - życzenia przekazane, a że szczere to się spełnią ...
      nad zdrowiem pracujemy obie z całej siły, pomaga nam wspaniały lekarz, a pogoda ducha ? tej nie brakuje, tylko czasami przychodzą momenty załamania ...
      ale dziękować Bogu to tylko momenty ...
      Widzę minę Mamci, robię groźną i ostro pytam
      - momenty były ?!
      - były, odpowiada skruszona Mamcia
      - precz z momentami! więcej przyzwoitości!
      Śmiejemy się obie i ... pogoda wraca

      Usuń
    2. Tomaszu,dobra,dobra..A kilo miodu to GDZIE???

      Usuń
  5. Odpowiedzi
    1. Dziękuję Tetryku ....
      ech - pogodę ducha Mamcia ma w genach a zdrowie .... to ostatnio bardzo szwankuje ... leczy otwarte rany na nodze ale to trudne, oporne leczenie, choroba wredna i bardzo bolesna ...

      Usuń
    2. Duch to jest zjawa,wstrętna maszkara. Nie ma nic wspólnego ze zdrowiem!

      Usuń
  6. Pani Malino ,na facebooku niejakiej Gabrieli Dowgird widnieje zdjęcie Pani Mamy z lat młodości jako jej.Obie panie w podobnym wieku.
    Chyba ,że za zgodą ,to przepraszam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rzeczywiście - pobiegłam od razu na profil Gabrieli i zdjęcie widnieje ... dlaczego je tam zamieściła? nie wiem, sprawdziłam datę, to było w zeszłym roku. Kiedyś dawno temu odwiedzałyśmy nasze blogi, nawet założyłam tej Pani blog z jej zdjęciami i historią Jej rodziny, korespondowałyśmy i oczywiście byłyśmy znajomymi na FB ... To Pani starsza od mojej Mamci, mam dużo szacunku do starszych osób i przenigdy nie wdam się w awanturę. Mam świadomość, co awantura w tym wieku znaczy. Nasza znajomość miała miejsce jeszcze gdy prowadziłam blog na onecie. Kiedy Pani zauważyła, że lubię Tuska zaczęła się "zabawa", pani zaczęła na blogu i na fb ataki, pisała, że lubiac Tuska jestem przeciwko Jej AK-owskiej historii(???), wypisywała na mnie i posunęła się nawet do publikowania moich danych, imienia i nazwiska ... nie mogłam odpowiadać, wystraszyłam się bo na prawdę, niczego mi w życiu tak nie trzeba jak wojny ze starszą Osobą. Zniknęłam wtedy z bloga, założyłam potajemnie na WP blog malinowy, wymyśliłam badziewiasty nick Malina M , żeby mnie Pani nie odnalazła, przestałyśmy być znajomymi na fb ...

      Przyznałam się, że Malina M to ja dopiero kiedy Pani o mnie zapomniała. To było tak dawno, po tamtym malinowym blogu założyłam ten - szpakowedrzewo, a przecież ten ma już kilka lat ...
      Skąd nagle tam zdjęcie Mamci .... nie będę jednak ingerowała, Pani ma nade mną przewagę a tą przewagą są Jej lata ... trudno, będzie co jest.

      Dziękuję za informację
      :)

      Usuń
    2. Dziękuję za wyjaśnienie.Owa pani G. też i mnie dała się poznać niekorzystnie.Atakuje w sposób bezceremonialny.
      Poprzednia moja krótka notka zginęla? Jeżeli tak trzeba to ok.
      Przepraszam z Anonimowy.

      Usuń
    3. ojjj - nie widziałam notki, pędzę zobaczyć, czy w spamie nie ma, jeśli jest natychmiast odblokuję.
      CZY TO BYŁA DZISIEJSZA NOTKA?
      SŁOWO HONORU - NICZEGO NIE KASOWAŁAM !!!!

      Usuń
    4. :))) znalazła się !
      była w spamie, czasem anonimowe komentarze tam automatycznie trafiają ... bardzo dawno żaden nie trafił więc straciłam czujność

      przepraszam

      Usuń
    5. Szanowne Panie, może nie powinnam się wtrącać, ale uważam, że trzeba reagować. Zarówno rozpowszechnianie czyjegoś wizerunku bez jego zgody, jak i ujawnianie cudzych danych osobowych jest karalne. Malino, sam wiek nie jest argumentem przemawiającym za nietykalnością! Jeżeli ktoś jest wobec innych wredny, a do tego łamie prawo, nie widzę przeciwwskazań do tego, aby podjąć właściwe kroki. Nie można upewniać ludzi w mniemaniu, że są z byle powodu bezkarni i chronieni.

      Usuń
    6. Frau! Jesteś przytomna i rzeczowa jak zwykle. Masz rację, nie ma pobłażania w takich sprawach. To jest kradzież tożsamości czy czego tam jeszcze. Karalne w dodatku. Jakby ktoś się uparł, to takiej osoby już nie ma w necie!

      Usuń
    7. Coś podobnego spotkało , jakiś czas temu i mnie!

      Usuń
    8. Malinko,to należy obsikać perlistym moczem.

      Usuń
    9. Dlaczego "perlistym"? Perlistość, to czystość!
      Tu tak nie jest! Szlauchem z siłą kilku atmosfer!
      Howgh!

      Usuń
  7. Dziękuję z wyjaśnienie.
    Ja mam złe wspomnienia ,jeżeli chodzi o relacje z tą osobą ,dlatego pozwoliłam sobie napisać jako Anonimowy za co przepraszam .
    Ale pani owa ,Gabriela ma zwyczaj ,jak coś jej się nie podoba ,nie liczyć się ze słowami i tak ,również rozpowszechnia dane piszącej osoby ,gdzie może ,łacznie z negatywną o tej osobie opinią.
    Podczytuję Pani blog ,wzrusza i wywołuje uśmiech ; moje korzenie to też kresy,Lwów.
    Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. WITAM LWOWIANKĘ :)
      SERDECZNIE ZAPRASZAM ...
      Ech - ja prędzej znałam nazwy ulic Lwowa niż Warszawy ... taki już nasz kresowy los ...

      Usuń
    2. Malinko,ja mam ojca(Ś.P)też z kresów,to Cię absolutnie rozumiem..Oj,co ja się nasłuchałem..aż mi uszy spuchły..

      Usuń
  8. Zdrowia, zdrowia, zdrowia!!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękujemy, dziękujemy, dziękujemy :)

      Usuń
    2. Do potęgi n-tej!

      Usuń
  9. Do Pani DANUSI:
    Życzenia długich lat życia w zdrowiu i spokoju oraz poczuciu opieki ze strony całej rodzinki,a zwłaszcza CÓRCI MALINKI!

    OdpowiedzUsuń
  10. Malinko,Ty nawet nie wiesz,jaką jesteś szczęściarą,że masz swoją Mamusię..Ja już od 14 lat jestem sierotą..
    Nie wiem,czy to będzie stosowne w tym miejscu,ale chciałbym bałaknąć taką historię: Do jednostki wojskowej przyszedł telegram zawiadamiający o śmierci matki jednego z żołnierzy. Dowódca wezwał sierżanta:"zawiadomcie tego żołnierza,tylko nie tak bezpośrednio,a taktownie".Sierżant zwołał zbiórkę plutonu.."Żołnierze,którzy mają matki-wystąp!".Wystąpili wszyscy. Do jednego z nich sierżant podszedł,pchnał go do tyłu:"Kowalski,a ty gdzieee się pchasz!!!".
    Ze słonecznym ALOHA!odmeldowuje się Waszek.

    OdpowiedzUsuń
  11. Tak ciepło o swojej Mamie tylko u Maliny na blogu. I nie tylko z okazji Matki święta... Życzę długich lat w zdrowiu.
    Zasyłam serdeczności

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. U Malinki to normalka..Co rok to wielbi swoją MAMCIĘ..Jej Matula ma Córcię,że hej!

      Usuń
  12. Wojtka Młynarskiego pamiętacie jeszcze?
    A te jego prawdy oczywiste pisane wierszem I te Jego
    "Nie ma jak u Mamy"

    Ona jedna dostrzegała
    w durnym świecie tym jakiś ład
    własną piersią dokarmiała
    oczy mlekiem zalewała
    Wychowała jak umiała
    a gdy wyjrzał już człek na świat
    wziął swój los w ręce swe
    i nie w głowie mi było że

    Ref.
    Nie ma jak u mamy, ciepły piec, cichy kąt
    Nie ma jak u mamy, kto nie wierzy robi błąd
    Nie ma jak u mamy, cichy kąt, ciepły piec
    Nie ma jak u mamy, kto nie wierzy jego rzecz

    Tymczasem człeka trawił
    spać nie dawał mu taki mus
    żeby sadłem się nie dławił
    lecz choć trochę świat poprawił
    nieraz w trakcie tej zabawy
    świeży na łbie zabolał guz
    człowiek jadł z okien kit
    i zanucić mu było wstyd

    Ref. Nie ma jak u mamy...

    Te porywy te zapały
    jak świat światem się kończą tak
    że się wrabia człek pomału
    w ciepłą żonę stół z kryształem
    I ze szczęścia ogłupiały
    nie obejrzy się człowiek jak
    w becie ktoś się drze
    komu nawet nie w głowie że

    Ref. Nie ma jak u mamy...

    OdpowiedzUsuń
  13. Witaj Haniu.
    Nie ma jak u mamy. Dobrze jak mama żyje.
    Moja już dawno odeszła, ale często ją wspominam.
    Pozdrawiam serdecznie.
    Michał

    OdpowiedzUsuń
  14. DROGA HANIU!
    TO WIELKIE SZCZĘŚCIE MIEĆ PRZY SOBIE NAJUKOCHAŃSZĄ MAMCIĘ.
    CZYTAJĄC TWÓJ POST, ŁEZKA ZAKRĘCIŁA SIĘ W MOICH OCZACH.
    MOJA MAMCIA ODESZŁA DO OJCA W NIEBIOSACH. BARDZO ZA NIĄ TĘSKNIĘ.

    Z CAŁEGO SERCA ŻYCZĘ PANI DANUSI DUŻO, DUŻO ZDROWIA.

    SERDECZNIE POZDRAWIAM:)

    OdpowiedzUsuń
  15. Jeszcze raz do Pani DANUSI..
    Dziekuję Pani osobiście,(a być może inni z tego blogu dołączą) za to,że powołała Pani do życia WSPANIAŁYCH ludzi! Kto długo na blogu ,ten wie,o kogo tu chodzi..

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I Mamci,oczywiście..

      Usuń
  16. Do Malinki:Dobroć dobrocią powraca...Bądż dobra dla Córusi. Po co ja to mówię?Zna się i stosowawszy się..A hoj Malinko!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I Mamci,oczywiście..

      Usuń
  17. Wiesz,Malinko,tak sobie siedzę i myślę..I wymysliłem! Człowiek jest piękny do końca życia,niezależnie od tego,ile ma zmarszczek na czole..Bo PRAWDZIWE piękno NIGDY nie umiera! Ciało tak,duch nigdy!

    OdpowiedzUsuń
  18. Aniu pozdrawiam cieplutko Ciebie i Panią Danusię♥♥♥Kochana mało mnie ostatnio ,jestem jednym słowem,że tak napiszę ZAHUKANA W ROBOCIE ..Kiedy już będę na luzie ,to dam wpis i odwiedzę każdego .Buziaczki ☺♥

    OdpowiedzUsuń
  19. NA CMENTARZU W BRZEŻANACH
    ZAPOMNIANY GROBOWIEC RODZINY URZĘDOWSKICH.
    NIKT DZISIAJ NIE PAMIĘTA, ŻE W NIM W 1940 ROKU
    POCHOWANO INŻYNIERA MIEJSKIEGO JANA, WILHELMA RAPFA
    I DOKTORA STEFANA BILIŃSKIEGO, ORDYNATORA SZPITALA
    W BRZEŻANACH, ZAMORDOWANEGO PRZEZ UKRAIŃSKIEGO
    ZWYRODNIALCA W 1944 ROKU.
    SAGA RODU RAPFÓW,
    POLSKICH PATRIOTÓW PRZEISTOCZONYCH Z AUSTRYJACKICH
    NIEMCÓW. OTO OPOWIEŚĆ O NICH NA PODSTAWIE PAMIĘTNIKA
    PANA STEFANA RAPFA. GEDETA.
    WYTYCZAŁ POLSKO - CZECHOSŁOWACKĄ GRANICĘ.

    Oto
    Najjaśniejszy Pan Franciszek Pierwszy wpadł na genialny pomysł.
    W roku 1834 postanowił kilkaset młodych rodzin niemieckich
    osiedlić w Galicji. Każda z tych rodzin otrzymała 1000
    florenów i dwa kryte wozy.
    Po dwutygodniowej podróży zajechało na rynek sanocki
    osiem rodzin : Rapfowie, Rissowie, Rejmowie, Majntnerowie,
    Baumanowie, Adlerowie, Nidertalowie, Tilpowie.
    Sławetny Magistrat przygotował już dla nich domy,
    meble i nawet opał. Burmistrz przywitał ich chlebem i solą
    oraz serdecznym przemówieniem, którego zrozumieć nie mogli.
    Odpowiedzieli tylko uściskiem ręki i uśmiechem.
    W rynku dano kamienicę doktorowi Jerzemu Rapfowi,
    który przyjechał z żoną Józefą, jej siostrami:
    Hanną i Mitzi Loegler.
    Na rynku rosła trawa, pasły się kozy i świnki.
    Pod domami stały długie ławki, przeznaczone dla
    sąsiedzkich pogaduszek.
    Pierwsze wrażenie nie było dodatnie, toteż żona doktora powiedziała :
    „Georg das ist doch keine stadt. wir mussen das ordnung machen”.
    Hanny i Mitzi tylko kiwały głowami.
    Hanny wyjęła przepisy kucharskie na lody winogronowe,
    brzoskwiniowe i objęła swój dział wyżywienia rodziny.
    Mitzi wyciągnęła różne kłębki bawełny, nici, płótna,
    przybory do szycia i maszynę. Jej działem bieliżniarstwo.
    Doktor Rapf pochodził z rodziny mieszczańskiej
    z miasteczka Maissau w okolicach Wiednia.
    Tam jego rodzina posiadała winnice.
    W Sanoku doktor Rapf został zamianowany lekarzem miejskim,
    a jego żona dyrektorką 3 klasowej szkoły żeńskiej.
    Miała uczyć niemieckiego i robót ręcznych.
    Inżynier Maciej Risse przyjechał z żoną i jej dwoma siostrami
    Ludwiką von Lowenmuth Leo i Liną von Lowenmuth Leo.
    Dostali długi drewniany dom przy trakcie rymanowskim.
    Miał dwie córki: Helenę i Ernestynę.
    Helena wyszła za mąż za geodetę Baumana, kierownika
    urzędu katastralnego w Sanoku. {zmarł w Sanoku w roku 1917}.
    Minęło kilka miesięcy. Doktor miał wielu pacjentów z Sanoka
    i okolic. Zyskiwał coraz to większą sympatię.
    Nauczył się wnet mówić po polsku, co było niezbędne
    w jego praktyce. Miał kilkanaście pięknych
    fajek i lubił pić kawę.

    A. T

    cdn

    OdpowiedzUsuń
  20. Toteż pacjenci, których leczył, starali się ażeby w domu
    zawsze poczęstować lekarza doskonałą kawą.
    Zdarzył się nawet przypadek, że jeden z chorych, któremu
    pewien lekarz zabronił pić kawę, prosił o pozwolenie picia lury.
    Wtedy Doktor stanowczo powiedział : „lury pić nie pozwolę,
    a o ile pacjent bez kawy nie może obejść się, to niech pije
    tylko porządną kawę”.
    Doktor miał bardzo życzliwe i serdeczne podejście do chorych.
    Toteż po jakimś czasie proszono go bardzo, ażeby został
    burmistrzem miasta.
    Zaczęły przychodzić na świat dzieci. Najpierw Karol.
    Potem Jerzy {Georg}. Dalej Pepi {Józefa}, Julia i Leontyna.
    Ostatni Edmund.
    Ciotki Hanny i Mitzi starały się chować ich w duchu niemieckim.
    Przy zetknięciu się jednak z innymi dziećmi szybko uczyły się
    polskiej mowy. Bawiło je to. Mogły rozmawiać ze sobą,
    a ciotki zupełni nie rozumiały o czym mówią.
    Nastał rok 1845. Starosta, z pochodzenia Czech,
    Karol Proksch, przyjaciel Doktora,
    schował pewien tajny dokument i w okolicach Sanoka
    był względny spokój.
    Toteż po śmierci tego Starosty, obywatele ziemi sanockiej
    postawili Mu na cmentarzu sanockim pomnik wdzięczności.
    Nadszedł rok 1948. W nocy znikali młodzi ludzie.
    Przechodzili przełęczą na Węgry.
    Ksiądz Emilian Bańkowski, proboszcz greko - kat parafii
    w Płonnej w powiecie Sanockim, często przyjeżdżał
    do Doktora z księdzową. Dawała ona tłuste indyki dla starosty.
    Brat jej już walczył na Węgrzech.
    Wówczas nie było jeszcze politycznego podziału
    między Polakami i Rusinami. Panowała idealna zgoda i przyjażń.
    Żona ruskiego księdza Bańkowskiego była Polką.
    Rodziny Rapfów i Bańkowskich poznaly się w Bełchówce
    we dworze państwa Wełdyczów.
    Żona księdza Bańkowskiego pochodziła z Płonnej,
    Z domu Surynówna, wychowana we dworze,
    Miała zawsze pańskie zachcianki.
    Jej mąż ksiądz Bańkowski często Ją strofował :
    „Bo to ty Naściuńciu zawsze tylko pańskie fanaberie masz w głowie”.
    Fanaberie były oczywiste. Księdzowa wszystkich synów wysyłała
    do szkół, a córki kształciła w konwikcie w Jaśle.
    Synów ksiądz zawoził do Sambora do gimnazjum.
    Trzy dni musiał jechać bryczką. Konie szanował.
    Więc postoje musiały być.
    Synowie tylko na wakacje przyjeżdżali do płonnej
    i przywozili ze sobą kolegów.

    A. T

    OdpowiedzUsuń
  21. Na podstawie takich wspomnień powinno się książki pisać. W innym przypadku wszystko przepadnie. Pamięć ludzka jest ulotna. Szkoda.
    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  22. NIEUSTAJĄCEGO zdrowia życzę Pani Annie
    i Jej Mamie. Najrychlejszego powrotu do
    zdrowia Pani Mamie.

    Szanowna Pani Ewo !
    Saga o Rodzie Rapfów i Innych
    napisana.

    A. T

    OdpowiedzUsuń
  23. c.d. dla Pani Pani Ewo!

    Córki;
    Melancia, Melcia i Natalcia zapraszały na wakacje
    swoje przyjaciółki Józię i Julcię Rapfówne.
    Ksiądz Emilian bardzo lubił Julcię. Zawsze do niej mówił „mein liebes kind”,
    co sprawiało Jej przyjemność. Melanię i Józię rapf połączyła
    głęboka przyjażń. Przetrwała pół wieku.
    Najmłosza i najpiękniejsza córka Doktora Rapfa Leonia
    wyszła zbyt wcześnie zamąż za wdowca z trojgiem dzieci.
    Jeżdziła póżniej do Bełchówki. Nie miała już ochoty do zabaw.
    Wiodła bardzo ciężkie życie.
    Melancia często przyjeżdżała do Rapfów do Sanoka.
    Była bardzo elegancka i nie chciała wychodzić zamąż.
    Córki Księdza były bardzo pracowite.
    Ksiądz Emilian budząc je rano żartobliwie mawiał
    „stawajcie darmozjady”.
    Ksiądz wygłaszał w cerkwi kazania po polsku.
    Zaczynał słowami „moi mili parafianie…a Ty Nastka
    nie pchaj się na Fedka… a Ty Klaudziu nie susz zębów…”
    i tym podobne uwagi.
    Zawsze w niedzielę przychodził do księdza Kolator Truskolaski na mariasza,
    gdy żle zagrał mówił: „kiep jestem księże proboszczu”, proboszcz potwierdzał:
    „nie neguję Panie Kolatorze, nie neguję”.
    Gdy już były pierwsze lampy naftowe,
    o godzinie dziesiątej przychodzil do bawialni i ze słowami
    „szkoda kamfiny” wygaszał je,
    Młodzi ze śmiechem wychodzili przed plebanię i spacerowali po gościńcu.
    Przy każdym zajeżdzie do Sanoka Ksiądz
    Bańkowski wstępował do Doktora Rapfa na dobrą kawę.
    Zawsze była przygotowana ze znawstwem, ze śmietanką.
    Takie było życie w Rodzinie Bańkowskich.
    Wpierw zaprzyjażniona, a póżniej spowinowacona z rodziną Rapfów.
    Żona Księdza Bańkowskiego zmarła w Płonnej.

    A. T



    OdpowiedzUsuń
  24. c.d. RAPFOWIE PAMIĘĆ O NICH.

    BEŁCHÓWKA.
    Dalej gospodarstwo prowadziła Melańcia. ich najstarsza córka.
    Po śmierci Ojca probostwo objął zięć Księdza Bańkowskiego
    ks. Hamerski, ożeniony z piękną Natalcią, która przy
    pomocy Malci prowadziła już dalej gospodarstwo.

    Pewnego dnia
    zachorowała Żona właściciela Bełchówki Pani Wełdyczowa.
    bełchówka, niewielki majątek ziemski,
    położona w górach około 20 kilometrów na południowy
    zachód od Sanoka.
    Stary Wełdycz przyjechał po Doktora i przywiózł Go do Bełchówki.
    Jerzy Rapf był zachwycony starym dworem. Kwitły lipy. Kawa była doskonała.
    Starzy ludzie, serdeczni i mili. Marzył, ażeby jego dzieci mogły tu być.
    Pani Wełdyczowa dowiedziawszy się, że Doktor ma dzieci nakazała,
    ażeby wszystkie przyjechały do Bełchówki, na całe wakacje.
    Cała szóstka przyjechała.
    Dniem buszowali po ogrodzie wśród malin i agrestu.
    Wieczorem kurs historii polskiej. Otwieranie starego sekretarzyka.
    Czytanie oryginalnych listów Kościuszki.
    Podczas burzy stary Wełdycz i Wełdyczowa obchodzili dwór dookoła,
    dzwoniąc loretańskimi dzwoneczkami i kropiąc go święconą wodą.
    z wakacji dzieci wróciły opalone, dobrze odżywione, wesołe.
    Wiele lat dzieci i wnuki Doktora spędzały wakacje w Bełchówce.
    Były to lata 1860 – 1890.
    Trzydzieści lat. Corocznie Państwo Wełdyczowie gościli dzieciarnię Doktora Rapfa.
    Najmłodszy syn Doktora - Edmund, urodzony w 1849 roku,
    miał pewnie dwanaście lat, gdy pierwszy raz przyjechał
    do Bełchówki w 1860 roku. Młodszy syn Edmunda, Stefan Rapf,
    {autor pamiętnika}, bawił ostatni raz w Bełchówce w 1890 roku.
    W ciągu tych trzydziestu lat, Państwo Wełdyczowie,
    zwani przez dzieci Rapfów - dwu pokoleń - „Ciocią i Wujciem”,
    gościli bezinteresownie całą czeredę, najmłodszego
    pokolenia Rapfów przez wszystkie wakacje.
    Imiona tych dzieci: Karol. Jerzy. Pepi [Józefa]. Julia. Leonia.
    Mundzio. To było pierwsze pokolenie.
    Drugie pokolenie: Włodzio Starosolski, Dziunia Starosolska,
    to dzieci Julii. Lola i Alfred - dzieci Leonii Kondratowicz.
    Wilhelm. Stefan i Janusia - dzieci Edmunda.
    Karol - najstarszy i najukochańszy syn Doktora, zginął jako oficer austryjacki
    w wojnie astryjacko – pruskiej w roku 1866 pod koniggrae.
    Jerzy - po ukończeniu politechniki lwowskiej,
    został inżynierem miejskim w Czerniowcach,
    ożenił się z Bronisławą Baranowską. mieli dwóch synów:
    Tadzia – prawnika - zmarł wkrótce po ożenieniu się.
    Pozostawił małego synka, po którym ślad zaginął.
    Drugi syn Izio {Izydor} prawnik. póżniejszy konsul polski
    w Belgii miał podobno córkę. ślad po nim zaginął.
    Józefa, {Pepi} nie była ładna. Rodzice wysłali ją do lwowa
    na naukę robienia kapeluszy.
    Wyszła zamąż za prawnika Konstantego Komaszczuka,
    syna prawosławnego księdza.
    Druga córka Doktora - julia wyszła zamąż za Joachima Starosolskiego.
    mieli syna Włodzimierza i córkę Jadwigę. Włodzio został prawnikiem.
    ożenił się z Darią z Szuchiewiczów.

    A. T

    OdpowiedzUsuń
  25. Szanowna Pani Ewo !
    Takie jak wyżej opowieści, publikowano
    w staropolskich gazetach jako dodatki,
    które z wypiekami na policzkach,
    czytali Polacy dla pokrzepienia serc.
    I jak domyślam się i dla Pani serca.

    Na Starym Cmentarzu w Sanoku,
    odnajdzie Pani wywołane Postacie.

    Pewnie zadziwieniem, jak dzieci
    austriackich Niemców przeistaczali się
    w Polskich Patriotów, a przykładem
    oryginalne listy Kościuszki,
    które Im czytała Pani Wełdyczowa.
    Znamienne - Ksiądz - Pop Prawosławny
    odprawia msze w języku polskim.
    i dzwonki loretańskie ożywaja.

    Fotografje Pana Doktora Jerzego Rapfa
    z 1868 roku i Państwa Wełdyczów
    przetrwały w moich zbiorach
    i też Dworek w Bełchówce.

    Wiatr Historji zatarł ślady.
    Pani dziewczęce serce rozumie.

    A. T

    A

    OdpowiedzUsuń
  26. Haniu, życzę Mamusi-Danusi powrotu do zdrowia!!!!

    OdpowiedzUsuń
  27. Wiele,wiele lat..Wieki całe..łaziłem po lesie i smakowałem malinki..Pyszne były,normalka..Ale tak NAPRAWDĘ.. smakowite,śliczne Malinki spotkałem dopiero w internecie!!! I nikt mi tu nie bałaknie,że to nieprawda,bo takiego nikta to bym..-niedomówienie..

    OdpowiedzUsuń
  28. Pozdrawiam Serdecznie i wysyłam pozytywnej zdrowej energii dla Pani Danusi i Tobie też Anula♥♥♥♥♥

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No i mamy..Danuśka,zakochałem się w Tobie absolutnie i bezwzględnie!! Oczekuję propozycji..Mazury? A morze morze? Urocza kobietko,dziel i rządż!!

      Usuń
  29. Niełatwo zmagać się z losem,
    Pani Anno !
    Wciąż jednak nadzieja.
    Nieustającego zdrowia Pani Mamie.

    BRZEŻAŃSKA KATARYNKA

    Na grobli w Brzeżanach
    Stary Żyd grał na katarynce.
    Kręcił korbą pochylony nad skrzynką.
    Łysa małpka skakała na sznurku.
    Ktoś rzucił grosik do mycki,
    Ktoś przeszedł pośpiesznie.
    Ktoś przystanął w zadumie.
    A melodie w kółko te same.
    Wojenko, wojenko cóżeś ty za Pani ?
    Hej strzelcy wraz i ułani malowani.
    Pójdę do dziewczyny, zapytam się.
    Katarynka chrypiała, bo stara.
    I melodie codziennie te same.
    Katarynka i małpka w pamięci.
    Stary Żyd wciąż gra na katarynce
    W Brzeżanach.

    A. T

    OdpowiedzUsuń
  30. PSIA EKSTAZA.

    Nasza Tosia, labradorka retrievrer.
    wczoraj miała urodziny.
    Roczek ma psia dziewczynka.
    Oczywiście kwiaciarnia i wybór bukiecika,
    oby łodygi nie miały kolców.
    Na bławatki padło.
    Bukiecik w pysku psiej dziewczynki,
    zadziwienie przechodniów,
    Tosia stąpa na paluszkach,
    tak chodzą psy gdy szczęśliwe.
    Tosiowe psisko trzydziestoparokilogramowe,
    a jeszcze tak niedawno dzieciątko nosiłem na rękach.
    Goniło psiątko po pokojach,
    Skakało z kanapy na kanapę
    Niesforny gryzoń.
    Spacery i radość dziecięca.
    Śnieżynki krążyły zamiecią.
    Psia dziewczynka podskakiwała,
    Goniła śnieżynki.
    Stawała na tylne łapki,
    polizując jęzorem - łopatą twarz.
    Labradorki delikatne, to brzuszek,
    to uszko i zmartwienie bolesne.
    Tak z dnia na dzień otwierała
    zakamarki serca aż zawładnęła bezkreśnie.
    Wymachuje ogonkiem, gdy chce siusiu i coś więcej.
    Pędzę na wybieg bo psia dziewczynka czyścioszek.
    W zanadrzu woreczki higieniczne.
    Gotowanie obiadu rytuałem.
    Ryż, mięsko, pietruszka i seler.
    Dodatki apteczne i chłodzenie.
    Tosia bacznie obserwuje celebrę
    i wdzięcznie wszystko zajada.
    Zapija wodą i pyszczysko podstawia
    do wytarcia.
    Dwie serwetki w obu rękach,
    Tosia powarkuje wdzięcznie.
    Wycieram papy i zębidła grożne.
    Czarny nosek i oczka promienieją
    i wdzięczność losowi:
    Czy można kochać bardziej ?

    A.T

    OdpowiedzUsuń
  31. Ech,Danuśka,Danuśka..

    OdpowiedzUsuń
  32. Albert-Ąlbert! I tak cały dzionek..Malinko kochana,trzymaj mnie,bo zwariuję!!

    OdpowiedzUsuń
  33. A tak przy okazji..To kocham Cię straszecznie,urocza kobietko..

    OdpowiedzUsuń